انواع روند در تحلیل تکنیکال کدام است

محور سومی هم وجود دارد که در تصمیم معاملاتی اثر مستقیم دارد: قدرت روند. دو روند صعودی می توانند از نظر شیب و عمق اصلاح کاملا متفاوت باشند و رفتار متفاوتی از معامله گر بطلبند.

در ادامه هر سه محور با مثال عددی توضیح داده می شود. سپس روش تشخیص نوع روند، تفاوت اصلاح با برگشت روند و رفتار مناسب در هر وضعیت بررسی می شود.

روند در تحلیل تکنیکال چیست؟

روند (Trend) جهت غالب حرکت قیمت در یک بازه زمانی مشخص است. قیمت به صورت خط صاف حرکت نمی کند؛ در مسیر خود مجموعه ای از قله ها و دره ها می سازد و جهت کلی همین قله ها و دره ها نوع روند را نشان می دهد.

اهمیت روند از یکی از فرض های پایه تحلیل تکنیکال می آید: قیمت ها در قالب روند حرکت می کنند و روند موجود تا زمانی که نشانه ای از تغییر دیده نشود، احتمال ادامه بیشتری نسبت به برگشت دارد. این یک احتمال است، نه قطعیت.

سقف و کف؛ الفبای تشخیص روند

هر روند با مقایسه سقف ها و کف های متوالی شناخته می شود. سقف (High) نقطه ای است که قیمت از آن به سمت پایین برگشته و کف (Low) نقطه ای است که قیمت از آن به سمت بالا برگشته است. به این نقاط چرخش، سوئینگ (Swing) نیز گفته می شود.

چهار اصطلاح در توصیف ساختار روند کاربرد دارد:

سقف بالاتر (Higher High یا HH): سقفی که از سقف قبلی بالاتر است.

کف بالاتر (Higher Low یا HL): کفی که از کف قبلی بالاتر است.

سقف پایین تر (Lower High یا LH): سقفی که از سقف قبلی پایین تر است.

کف پایین تر (Lower Low یا LL): کفی که از کف قبلی پایین تر است.

ترکیب این چهار حالت، نوع روند را از نظر جهت مشخص می کند.

تفاوت روند با خط روند

روند رفتار خود قیمت است و خط روند ابزاری برای نمایش آن روی نمودار. روند بدون رسم هیچ خطی هم وجود دارد و از ساختار سقف ها و کف ها قابل تشخیص است.

خط روند با وصل کردن حداقل دو کف در روند صعودی یا دو سقف در روند نزولی رسم می شود و به دیدن شیب و محدوده حرکت کمک می کند. بنابراین «انواع روند» به رفتار بازار اشاره دارد و «انواع خط روند» به شیوه رسم یک ابزار.

انواع روند از نظر جهت حرکت قیمت

از نظر جهت، قیمت یا رو به بالا حرکت می کند، یا رو به پایین، یا در یک محدوده افقی نوسان دارد. این سه حالت به ترتیب روند صعودی، نزولی و خنثی نام دارند.

اعداد مثال های این بخش فرضی اند و فقط برای نشان دادن ساختار انتخاب شده اند.

روند صعودی (Uptrend)

روند صعودی زمانی برقرار است که قیمت سقف های بالاتر و کف های بالاتر می سازد. در این وضعیت خریداران در هر افت قیمت، زودتر از دفعه قبل وارد می شوند و اجازه نمی دهند قیمت به کف پیشین برسد.

مثال فرضی: قیمت از 100 به 112 می رسد، تا 108 اصلاح می کند، به 121 صعود می کند، تا 115 برمی گردد و سپس به 130 می رسد. کف ها (100، 108، 115) و سقف ها (112، 121، 130) هر دو بالاتر رفته اند؛ پس ساختار صعودی است.

روند صعودی بلندمدت در یک بازار را معمولا بازار گاوی می نامند. توضیح کامل این دو اصطلاح در مطلب بازار گاوی و خرسی در فارکس آمده است.

روند نزولی (Downtrend)

روند نزولی زمانی برقرار است که قیمت سقف های پایین تر و کف های پایین تر می سازد. در این حالت فروشندگان در هر بازگشت قیمت، در سطحی پایین تر از دفعه قبل وارد می شوند و قیمت توان رسیدن به سقف پیشین را ندارد.

مثال فرضی: قیمت از 130 به 118 افت می کند، تا 123 بالا می آید، به 110 می رسد، تا 116 برمی گردد و سپس به 101 کاهش می یابد. سقف ها (130، 123، 116) و کف ها (118، 110، 101) هر دو پایین تر آمده اند.

در بازارهای دوطرفه مانند فارکس، روند نزولی نیز قابل معامله است؛ اما ریسک آن کمتر از روند صعودی نیست و بازگشت های تند قیمت در آن رایج است.

روند خنثی یا رنج (Sideways)

روند خنثی زمانی شکل می گیرد که قیمت نه سقف و کف بالاتر می سازد و نه سقف و کف پایین تر، و بین دو سطح تقریبا افقی نوسان می کند. در این وضعیت قدرت خریداران و فروشندگان نزدیک به هم است.

واژه های خنثی، رنج، ساید، جانبی و افقی همگی به همین وضعیت اشاره دارند. برخی تحلیلگران آن را «بازار بدون روند» می نامند و روند را فقط به حرکت جهت دار اطلاق می کنند. این اختلاف در نام گذاری است و در عمل تفاوتی در تشخیص ایجاد نمی کند.

مثال فرضی: قیمت چند بار بین 100 و 110 رفت و برگشت می کند، بدون اینکه بالای 110 یا زیر 100 تثبیت شود. سطح 100 نقش حمایت و سطح 110 نقش مقاومت را دارد. برای شناخت دقیق تر این وضعیت، مطلب تریدینگ رنج را ببینید.

رنج اغلب مرحله توقف میان دو حرکت جهت دار است. خروج قیمت از محدوده می تواند آغاز یک روند تازه باشد، اما شکست های ناموفق نیز در این وضعیت زیاد دیده می شود.

مقایسه سه روند در یک نگاه

جدول زیر تفاوت های اصلی سه روند را خلاصه می کند.

رویکردهای ردیف آخر، روش های رایج اند و توصیه معاملاتی نیستند؛ انتخاب روش به استراتژی و مدیریت ریسک هر معامله گر بستگی دارد.

انواع روند از نظر زمان: اصلی، ثانویه و جزئی

از نظر مقیاس زمانی، روند به سه دسته اصلی، ثانویه و جزئی تقسیم می شود. این دسته بندی از نظریه داو (Dow Theory) می آید که چارلز داو در اواخر قرن نوزدهم پایه آن را گذاشت و هنوز مبنای بسیاری از مفاهیم تحلیل تکنیکال است.

داو این سه روند را به حرکت دریا تشبیه می کرد: روند اصلی مانند جزر و مد است، روند ثانویه مانند موج هایی که روی آن حرکت می کنند و روند جزئی مانند موجک های سطح آب.

روند اصلی (Primary Trend)

روند اصلی جهت کلی و بلندمدت بازار است و در تعریف کلاسیک، یک سال یا بیشتر ادامه دارد. این روند بر تمام حرکت های کوچک تر اثر می گذارد: در روند اصلی صعودی، موج های صعودی میان مدت بزرگ تر و اصلاح ها کوچک تر هستند و در روند اصلی نزولی، عکس این حالت دیده می شود.

روند ثانویه (Secondary Trend)

روند ثانویه یا میان مدت، حرکتی خلاف جهت روند اصلی است که بخشی از مسیر طی شده را پس می گیرد. در منابع نظریه داو، مدت آن معمولا سه هفته تا سه ماه و عمق آن حدود یک سوم تا دو سوم حرکت قبلی ذکر شده است.

اهمیت روند ثانویه در این است که به راحتی با برگشت روند اصلی اشتباه گرفته می شود. معیار تفکیک این دو در بخش پایان روند توضیح داده شده است.

روند جزئی (Minor Trend)

روند جزئی یا کوتاه مدت، نوسان های چند روزه تا چند هفته ای درون روند ثانویه است. نظریه داو این حرکت ها را کم اهمیت و تا حد زیادی نویز می داند، اما برای معامله گران کوتاه مدت همین نوسان ها محل اصلی معامله است.

چرا منابع مختلف عددهای متفاوتی می دهند؟

برای مدت هر روند عدد واحدی وجود ندارد. منابع معتبر بازه های متفاوتی ارائه می کنند، چون این اعداد قانون نیستند و راهنمای تجربی محسوب می شوند.

دو نکته در استفاده از این جدول مهم است. نخست، این بازه ها برای بازار سهام و نمودارهای روزانه و هفتگی تعریف شده اند. دوم، XTB تصریح می کند که این اعداد راهنمای کلاسیک هستند و روندهای واقعی می توانند خارج از آن ها قرار بگیرند.

برای معامله گر فارکس یا کریپتو که روی تایم فریم های پایین کار می کند، نسبت میان این سه روند مهم تر از عدد مطلق است: همیشه یک حرکت بزرگ تر، یک اصلاح درون آن و نوسان های کوچک تر درون آن اصلاح وجود دارد.

روند درون روند؛ نقش تایم فریم در نوع روند

یک نمودار می تواند همزمان در تایم فریم روزانه صعودی و در تایم فریم یک ساعته نزولی باشد و هر دو تشخیص درست است. دلیل آن تودرتو بودن روندهاست: حرکت نزولی یک ساعته می تواند فقط اصلاحی درون روند صعودی روزانه باشد.

به همین دلیل پرسش «روند بازار چیست؟» بدون مشخص کردن تایم فریم پاسخ دقیقی ندارد. نوع روند همیشه نسبت به یک مقیاس زمانی تعریف می شود.

تحلیل چند تایم فریمی به زبان ساده

روش رایج برای رفع این تناقض، بررسی نمودار از بالا به پایین است. ابتدا جهت روند در تایم فریم بالاتر مشخص می شود و سپس در تایم فریم پایین تر به دنبال نقطه ورود هم جهت با آن می گردند.

منطق این روش آن است که روند بزرگ تر معمولا نیروی بیشتری دارد و معامله خلاف آن با احتمال موفقیت کمتری همراه است. جزئیات این روش در مطلب تحلیل مولتی تایم فریم توضیح داده شده است.

کدام روند به سبک معاملاتی شما مربوط است؟

روند مرجع هر معامله گر به مدت زمان نگهداری معامله بستگی دارد. جدول زیر یک ترکیب رایج از تایم فریم ها را نشان می دهد؛ این ترکیب ها قرارداد ثابتی نیستند و معامله گران مختلف آن ها را متناسب با استراتژی خود تغییر می دهند.

معامله گری که به روش سویینگ تریدینگ کار می کند، روند روزانه را جهت اصلی در نظر می گیرد و نوسان های 5 دقیقه ای برای او نویز است. برای اسکالپر، همین نوسان ها روند قابل معامله محسوب می شود.

اگر در انتخاب مقیاس زمانی تردید دارید، مطلب بهترین تایم فریم برای ترید معیارهای انتخاب را بررسی کرده است.

انواع روند از نظر قدرت: قوی، سالم و ضعیف

روندهای هم جهت از نظر قدرت یکسان نیستند. قدرت روند را می توان از سه نشانه خواند: شیب حرکت، عمق اصلاح ها و فاصله قیمت از میانگین متحرک. این تقسیم بندی یک چارچوب کاربردی برای توصیف رفتار قیمت است و مرز عددی دقیقی میان سطوح آن وجود ندارد.

روند قوی جذاب به نظر می رسد، اما ورود دیرهنگام به آن ریسک بیشتری دارد؛ چون فاصله قیمت تا محل منطقی حد ضرر زیاد می شود. روند سالم معمولا فرصت های ورود منظم تری در اصلاح ها فراهم می کند.

موج پیشرو و موج اصلاحی

هر روند از دو نوع حرکت ساخته می شود: موج پیشرو یا ایمپالس (Impulse) که هم جهت با روند است و موج اصلاحی (Correction) که خلاف جهت آن حرکت می کند. در روند صعودی، حرکت از کف به سقف جدید موج پیشرو و بازگشت از آن سقف تا کف بالاتر بعدی موج اصلاحی است.

مقایسه این دو موج ساده ترین سنجه قدرت روند است. هرچه موج های پیشرو بلندتر و سریع تر و موج های اصلاحی کوتاه تر و کندتر باشند، روند قوی تر است. به موج اصلاحی کوتاهی که پس از آن روند ادامه پیدا می کند، پولبک نیز گفته می شود.

نشانه های ضعیف شدن روند

روندها معمولا پیش از برگشت، نشانه هایی از کاهش قدرت نشان می دهند. این نشانه ها هشدار هستند و به تنهایی پایان روند را تایید نمی کنند.

موج های پیشرو کوتاه تر می شوند و سقف های جدید (در روند صعودی) فاصله کمتری از سقف قبلی دارند.

اصلاح ها عمیق تر و طولانی تر می شوند.

شیب حرکت کم می شود و قیمت بیشتر به صورت افقی نوسان می کند.

قیمت برای عبور از سقف یا کف قبلی چند بار تلاش می کند و موفق نمی شود.

چگونه نوع روند را تشخیص دهیم؟

تشخیص روند با ساختار قیمت شروع می شود و با ابزارهای کمکی تایید می شود. هیچ ابزاری به تنهایی کافی نیست و همه آن ها با تاخیر عمل می کنند؛ یعنی روند را پس از شکل گیری نشان می دهند، نه پیش از آن.

ساختار سقف و کف

بنیادی ترین روش، شمارش سقف ها و کف های اخیر است و به اندیکاتور نیاز ندارد. اگر دو سقف و دو کف آخر هر دو بالاتر رفته باشند، ساختار صعودی است. اگر هر دو پایین تر آمده باشند، ساختار نزولی است و اگر الگوی مشخصی دیده نشود، بازار خنثی است.

این روش پایه سبک پرایس اکشن است. دشواری آن در انتخاب سقف ها و کف های معتبر است؛ دو تحلیلگر ممکن است روی یک نمودار نقاط متفاوتی را انتخاب کنند و به نتیجه متفاوتی برسند.

خط روند و کانال قیمت

خط روند ساختار سقف و کف را به صورت بصری نشان می دهد. خط روند صعودی زیر قیمت و روی کف ها رسم می شود و خط روند نزولی بالای قیمت و روی سقف ها. برای رسم به دو نقطه نیاز است و برخورد سوم اعتبار خط را بیشتر می کند.

خط روند صعودی مانند یک حمایت مورب و خط روند نزولی مانند یک مقاومت مورب عمل می کند. اگر با این دو مفهوم آشنا نیستید، مطلب حمایت و مقاومت را بخوانید. با رسم خطی موازی در سمت دیگر قیمت، کانال قیمت به دست می آید که محدوده نوسان روند را نشان می دهد.

میانگین متحرک

میانگین متحرک (Moving Average) میانگین قیمت چند دوره اخیر را به صورت یک خط روی نمودار نشان می دهد و نوسان های کوتاه مدت را هموار می کند. دو نشانه از آن خوانده می شود: شیب خط و جایگاه قیمت نسبت به آن.

قرار گرفتن قیمت بالای یک میانگین صعودی نشانه ای از روند صعودی و قرار گرفتن آن زیر یک میانگین نزولی نشانه ای از روند نزولی است. میانگین های 50 و 200 دوره ای از پرکاربردترین تنظیمات هستند. در بازار خنثی، قیمت بارها از میانگین عبور می کند و سیگنال های آن قابل اتکا نیست. جزئیات محاسبه و انواع آن در مطلب مووینگ اوریج آمده است.

اندیکاتور ADX برای سنجش قدرت

شاخص میانگین جهت دار (ADX) قدرت روند را در مقیاس 0 تا 100 اندازه می گیرد و برای تفکیک بازار رونددار از بازار خنثی کاربرد دارد. ولز وایلدر، طراح این اندیکاتور، مقدار بالای 25 را نشانه وجود روند و مقدار زیر 20 را نشانه نبود روند می دانست. بازه 20 تا 25 منطقه نامشخص محسوب می شود.

ADX جهت روند را نشان نمی دهد. مقدار بالای آن هم در روند صعودی قوی دیده می شود و هم در روند نزولی قوی. برای تشخیص جهت باید به دو خط همراه آن یعنی +DI و -DI یا به ساختار قیمت نگاه کرد. این آستانه ها نیز راهنما هستند و عبور ADX از 25 موفقیت معامله را تضمین نمی کند.

چک لیست سه مرحله ای تشخیص روند

این سه مرحله روش های بالا را در یک روال کوتاه خلاصه می کند:

جهت در تایم فریم بالاتر: در تایم فریم مرجع خود، ساختار سقف ها و کف ها را بررسی کنید و جهت را مشخص کنید.

ساختار در تایم فریم معاملاتی: بررسی کنید که حرکت فعلی هم جهت با روند بزرگ تر است یا اصلاحی در خلاف آن.

تایید قدرت: با میانگین متحرک یا ADX بررسی کنید که بازار رونددار است یا در محدوده خنثی قرار دارد.

اگر این سه مرحله نتیجه همسو ندهند، وضعیت بازار روشن نیست و صبر کردن نیز یک تصمیم معاملاتی معتبر است.

روند کی تمام می شود؟ تفاوت اصلاح با برگشت روند

اصلاح حرکتی موقت خلاف جهت روند است که ساختار سقف و کف را حفظ می کند. برگشت روند زمانی مطرح می شود که همین ساختار شکسته شود. معیار تفکیک، اندازه افت یا رشد قیمت نیست، سالم ماندن ساختار است.

مثال فرضی بخش روند صعودی را در نظر بگیرید که آخرین کف آن 115 و آخرین سقف آن 130 بود. اگر قیمت تا 120 پایین بیاید و دوباره بالا برود، کف جدید همچنان بالاتر از 115 است و ساختار صعودی پابرجاست. اما اگر قیمت زیر 115 بسته شود، یک کف پایین تر ثبت شده و ساختار صعودی شکسته است.

بازه یک سوم تا دو سوم که در نظریه داو برای عمق اصلاح ثانویه ذکر شده، در همین مثال قابل محاسبه است. حرکت از 100 تا 130 برابر 30 واحد است؛ یک سوم آن 10 واحد و دو سوم آن 20 واحد می شود. بنابراین اصلاحی تا محدوده 120 تا 110 در این چارچوب هنوز می تواند اصلاح محسوب شود. این بازه راهنمای تجربی است و قیمت الزامی به رعایت آن ندارد.

نشانه های تغییر روند صعودی به نزولی و برعکس

تغییر روند صعودی معمولا در دو گام دیده می شود: نخست قیمت آخرین کف بالاتر را رو به پایین می شکند و سپس در بازگشت بعدی، سقفی پایین تر از سقف قبلی می سازد. در روند نزولی ترتیب برعکس است: شکست آخرین سقف پایین تر رو به بالا و سپس ثبت یک کف بالاتر.

شکست خط روند به تنهایی برای اعلام برگشت کافی نیست. Fidelity نیز شکست خط روند را فقط یک هشدار می داند که باید با نشانه های دیگر تایید شود. قیمت می تواند خط را بشکند و با شیب کمتر به همان روند ادامه دهد یا وارد محدوده خنثی شود.

هیچ کدام از این نشانه ها قطعی نیستند. شکست ساختار گاهی ناموفق است و قیمت به روند قبلی بازمی گردد؛ به همین دلیل تشخیص برگشت همیشه با مقداری تاخیر و عدم قطعیت همراه است.

سه فاز یک روند اصلی

نظریه داو هر روند اصلی صعودی را به سه فاز تقسیم می کند. در فاز انباشت، معامله گران آگاه تر در اوج بدبینی بازار خرید می کنند و قیمت تغییر چندانی نمی کند. در فاز مشارکت عمومی، روند آشکار می شود و بیشتر معامله گران به آن می پیوندند. در فاز توزیع، خوش بینی به اوج می رسد و خریداران اولیه به تدریج از بازار خارج می شوند.

این مدل برای درک جایگاه فعلی بازار در چرخه مفید است، اما مرز فازها فقط پس از گذشت زمان با اطمینان قابل تشخیص است و نباید آن را ابزار زمان بندی دقیق ورود و خروج دانست.

در هر نوع روند چطور رفتار کنیم؟

نوع روند تعیین می کند کدام دسته از استراتژی ها با شرایط بازار سازگارتر است. استراتژی های تعقیب روند در بازار جهت دار و استراتژی های نوسانی در بازار خنثی طراحی شده اند و جابجا به کار بردن آن ها یکی از منابع رایج زیان است.

مطالب این بخش آموزش عمومی است و توصیه مالی شخصی محسوب نمی شود. معامله در بازارهای اهرمی با ریسک از دست دادن سرمایه همراه است.

روند صعودی و نزولی: معامله هم جهت

در بازار جهت دار، رویکرد رایج معامله هم جهت با روند و ورود در پایان موج های اصلاحی است، نه در انتهای موج های پیشرو. در روند صعودی، معامله گر پس از اصلاح و دیدن نشانه ادامه حرکت سفارش خرید ثبت می کند و در روند نزولی، پس از بازگشت موقت قیمت به دنبال فرصت فروش است.

ساختار روند محل منطقی حد ضرر را نیز مشخص می کند. در معامله خرید، حد ضرر معمولا زیر آخرین کف بالاتر قرار می گیرد؛ چون شکست آن سطح به معنی از بین رفتن فرض معامله است. روش تعیین این سطوح در مطلب حد سود و حد ضرر توضیح داده شده است.

معامله هم جهت با روند احتمال موفقیت را تضمین نمی کند. هر روندی در نقطه ای تمام می شود و آخرین معامله هم جهت با آن، با زیان بسته خواهد شد. به همین دلیل اندازه هر معامله باید بر اساس اصول مدیریت ریسک تعیین شود.

روند خنثی: معامله در محدوده یا صبر

در بازار خنثی دو رویکرد رایج است: معامله میان حمایت و مقاومت محدوده، یا انتظار برای خروج قیمت و شکل گیری روند تازه. رویکرد اول فقط در محدوده هایی معنا دارد که فاصله سقف و کف آن ها پس از کسر اسپرد و حد ضرر، نسبت سود به زیان معقولی باقی بگذارد.

خطر اصلی بازار خنثی، شکست های ناموفق است. قیمت از محدوده خارج می شود، معامله گران را به ورود ترغیب می کند و دوباره به داخل محدوده بازمی گردد. استراتژی های تعقیب روند در این شرایط معمولا سیگنال های پیاپی و زیان ده تولید می کنند؛ بنابراین معامله نکردن تا روشن شدن جهت، انتخابی منطقی است.

اشتباهات رایج در تشخیص نوع روند

بیشتر خطاها در تشخیص روند از نادیده گرفتن مقیاس زمانی یا اعتماد بیش از حد به یک نشانه می آید. پنج مورد زیر بیشتر از بقیه دیده می شود:

نادیده گرفتن تایم فریم بالاتر: روند صعودی در نمودار 5 دقیقه ای ممکن است فقط یک اصلاح کوچک در روند نزولی یک ساعته باشد.

یکی دانستن اصلاح و برگشت: بستن زودهنگام معامله با اولین حرکت مخالف، یا نگه داشتن معامله پس از شکست ساختار، هر دو از همین خطا ناشی می شود.

اتکا به یک ابزار: شکست یک خط روند یا عبور از یک میانگین متحرک بدون تایید ساختار قیمت، نشانه ضعیفی است.

تفسیر نادرست اشباع خرید و فروش: در روند قوی، اندیکاتور RSI می تواند مدت طولانی بالای 70 یا زیر 30 بماند و این وضعیت به تنهایی نشانه برگشت نیست.

دیدن روند در بازار خنثی: هر نوسان داخل محدوده، آغاز روند جدید نیست.

تشخیص روند محدودیت ذاتی نیز دارد: انتخاب سقف ها و کف ها تا حدی سلیقه ای است و همه ابزارها با تاخیر واکنش نشان می دهند. فهرست کامل تری از خطاهای ابتدای مسیر در مطلب اشتباه معامله گران تازه کار آمده است.

سوالات متداول

جمع بندی

هر روند را می توان با سه پرسش توصیف کرد: جهت آن چیست، در چه مقیاس زمانی دیده می شود و چقدر قدرت دارد. پاسخ به این سه پرسش، پیش از هر تصمیمی درباره ورود یا خروج لازم است.

معیار اصلی در تمام مراحل، ساختار سقف ها و کف ها است. تا زمانی که این ساختار پابرجاست، حرکت مخالف اصلاح محسوب می شود و با شکست آن، احتمال تغییر روند مطرح می شود. ابزارهایی مانند خط روند، میانگین متحرک و ADX این تشخیص را تایید می کنند، اما هیچ کدام قطعیت نمی دهند.

تشخیص روند مهارتی است که با تمرین روی نمودار به دست می آید. تمرین این مفاهیم در حساب آزمایشی، پیش از معامله با سرمایه واقعی، روش کم ریسک تری برای یادگیری است؛ مطلب ورود به فارکس با اکانت دمو مراحل آن را توضیح داده است.

منابع

Fidelity — Basic concepts of trend

XTB — Types of Trends in Trading

BabyPips — Dow Theory

BabyPips — ADX