انتخاب نوع حساب، اولین تصمیم جدی هر معامله گر تازه کار پس از آموزش است. انتخاب اشتباه می تواند هزینه هر معامله را بالا ببرد، مدیریت ریسک را عملا غیرممکن کند یا سرمایه اولیه را در چند معامله از بین ببرد. در این راهنما یاد می گیرید هر نوع حساب برای چه شرایطی طراحی شده، با چه سرمایه ای کدام حساب منطقی است و با چه معیاری از یک مرحله به مرحله بعد بروید.
پاسخ کوتاه برای کسانی که عجله دارند: مسیر منطقی برای بیشتر مبتدیان، شروع با حساب دمو برای یادگیری پلتفرم، انتقال نسبتا سریع به حساب سنت یا میکرو برای تجربه پول واقعی با ریسک بسیار کم، و در نهایت ارتقا به حساب استاندارد پس از رسیدن به ثبات در اجرای پلن معاملاتی است.
مبتدی از کدام حساب فارکس شروع کند؟
اگر بخواهیم انتخاب را در یک مسیر ساده خلاصه کنیم، این ترتیب برای بیشتر معامله گران تازه کار مناسب است:
حساب دمو: برای یادگیری کار با پلتفرم، ثبت سفارش و تست اولیه استراتژی، بدون ریسک مالی. ورود به فارکس با اکانت دمو معمولا در چند دقیقه و رایگان انجام می شود.
حساب سنت یا میکرو: برای تجربه پول واقعی با کمترین ریسک ممکن؛ جایی که هیجان، ترس و طمع برای اولین بار وارد معادله می شوند.
حساب استاندارد: پس از آنکه در حساب کوچک به ثبات رسیدید و پلن معاملاتی خود را چند ماه بدون تخلف اجرا کردید.
حساب ECN یا Raw: فقط برای معامله گران باتجربه با سرمایه بیشتر و استراتژی های حساس به هزینه معامله، مانند اسکالپینگ.
یک قاعده سرانگشتی برای تصمیم سریع: اگر هنوز با پلتفرم راحت نیستید، دمو. اگر آموزش دیده اید و سرمایه شما کمتر از حدود 100 دلار است، سنت یا میکرو. اگر سرمایه بیشتری دارید و سابقه اجرای منظم پلن را ثبت کرده اید، استاندارد. ادامه مقاله توضیح می دهد این توصیه ها از کجا می آیند و چه استثناهایی دارند.
حساب معاملاتی فارکس چیست و چرا نوع آن مهم است؟
حساب معاملاتی حسابی است که نزد بروکر باز می کنید و خرید و فروش، موجودی، سود و زیان شما در آن ثبت می شود. انواع حساب های فارکس در چند محور اصلی با هم تفاوت دارند: ساختار هزینه (اسپرد و کمیسیون)، حداقل واریز، حداقل و حداکثر حجم معامله، نحوه اجرای سفارش و سطح ریسکی که به معامله گر تحمیل می کنند.
این تفاوت ها مستقیم روی نتیجه معاملات اثر می گذارند. یک مثال فرضی ساده: فرض کنید دو حساب دارید و در هر دو یک معامله 0.1 لاتی روی EURUSD باز می کنید. حساب اول اسپرد 2 پیپ دارد و بدون کمیسیون است؛ هزینه ورود و خروج شما حدود 2 دلار می شود. حساب دوم اسپرد 0.2 پیپ دارد و 6 دلار کمیسیون به ازای هر لات کامل می گیرد؛ هزینه همان معامله حدود 0.8 دلار خواهد بود. در یک معامله، تفاوت کوچک به نظر می رسد؛ اما برای کسی که در ماه ده ها معامله انجام می دهد، همین اختلاف به مرور هزینه قابل توجهی به حساب تحمیل می کند.
نکته مهم برای مبتدی این است که حساب ارزان تر لزوما حساب بهتر نیست. حساب های کم هزینه معمولا حداقل واریز بالاتری می خواهند و برای معامله گری طراحی شده اند که حجم و تجربه کافی دارد.
تفاوت «نوع حساب» با «نوع بروکر» چیست؟
این دو مفهوم اغلب با هم اشتباه گرفته می شوند. اصطلاحاتی مانند ECN، STP و مارکت میکر (Market Maker) در اصل مدل اجرای سفارش را توصیف می کنند؛ یعنی اینکه سفارش شما چگونه و از چه مسیری به بازار یا تامین کننده نقدینگی می رسد. اما «نوع حساب» بسته ای از شرایط معاملاتی است که بروکر با یک نام تجاری ارائه می دهد: اسپرد، کمیسیون، حداقل واریز، لوریج و ابزارهای در دسترس.
به همین دلیل ممکن است یک بروکر با مدل اجرای واحد، چند نوع حساب متفاوت داشته باشد. هنگام مقایسه، به جای تکیه بر نام حساب، مشخصات آن را بررسی کنید.
پنج معیار انتخاب حساب، پیش از مقایسه انواع آن
قبل از آنکه سراغ فهرست حساب ها بروید، بهتر است بدانید با چه عینکی باید آن ها را بسنجید. پنج معیار زیر تقریبا همه تفاوت های مهم را پوشش می دهند.
1. حداقل سرمایه مورد نیاز: هر حساب یک حداقل واریز برای افتتاح دارد و علاوه بر آن، برای باز نگه داشتن معاملات به مارجین کافی نیاز دارید. حسابی را انتخاب کنید که پس از واریز، فضای کافی برای تحمل نوسان طبیعی بازار باقی بگذارد، نه اینکه با اولین حرکت خلاف جهت، حساب به آستانه خطر برسد.
2. اسپرد و کمیسیون: اسپرد در فارکس اختلاف قیمت خرید و فروش است و کمیسیون کارمزد ثابتی است که برخی حساب ها به ازای هر معامله دریافت می کنند. این دو را هیچ وقت جدا از هم مقایسه نکنید؛ معیار درست، هزینه کل هر معامله است.
3. حداقل حجم معامله و اندازه لات: اینکه کوچک ترین حجم مجاز حساب چقدر است، تعیین می کند با سرمایه شما مدیریت ریسک شدنی هست یا نه. اگر با مفهوم حجم آشنا نیستید، ابتدا مقاله لات در فارکس را بخوانید؛ بدون درک لات و ارزش پیپ، مقایسه حساب ها عملا ممکن نیست.
4. لوریج: اهرم به شما اجازه می دهد با سرمایه کم، حجم بزرگ تری معامله کنید؛ اما به همان نسبت، سرعت زیان را هم بالا می برد. لوریج بالاتر امتیاز نیست؛ ابزاری است که فقط با مدیریت ریسک دقیق قابل استفاده است. برای درک بهتر این موضوع، راهنمای لوریج مناسب در فارکس را ببینید.
5. تناسب با استراتژی: معامله گری که روزانه چند معامله کوتاه مدت می زند، به اسپرد فشرده و اجرای سریع حساس است؛ اما کسی که معاملات چندروزه نگه می دارد، بیشتر باید به سواپ و پایداری شرایط حساب توجه کند. حساب باید در خدمت استراتژی باشد، نه برعکس.
هزینه واقعی هر معامله را چطور حساب کنیم؟
هزینه واقعی یک معامله تقریبا برابر است با: (اسپرد به پیپ × ارزش هر پیپ در حجم شما) + کمیسیون رفت و برگشت. با همین فرمول ساده می توانید دو حساب متفاوت را روی حجم معاملاتی خودتان مقایسه کنید.
این نکته یک اختلاف رایج را هم حل می کند: برای اسکالپینگ، ثابت یا شناور بودن اسپرد به تنهایی ملاک نیست. اسپرد ثابت قابل پیش بینی تر است، اما اسپرد شناور حساب های کم هزینه در شرایط عادی بازار معمولا پایین تر است. معیار تصمیم، مجموع هزینه هر معامله در ساعت هایی است که شما معامله می کنید، به اضافه کیفیت اجرا در همان ساعت ها.
انواع حساب فارکس در یک نگاه
جدول زیر تصویر کلی انواع حساب را نشان می دهد. اعداد «معمول و تقریبی» هستند و بین بروکرها تفاوت قابل توجهی دارند؛ همیشه مشخصات دقیق را از صفحه رسمی همان بروکر بررسی کنید.
| نوع حساب | پول درگیر | حداقل واریز معمول | ساختار هزینه رایج | حداقل حجم معمول | مناسب چه کسی |
|---|---|---|---|---|---|
| دمو | مجازی | صفر | مشابه حساب واقعی شبیه سازی می شود | مانند حساب پایه | یادگیری پلتفرم و تست اولیه استراتژی |
| سنت / نانو | واقعی (نمایش به سنت) | از حدود 1 تا 10 دلار | بدون کمیسیون، اسپرد معمولا بالاتر | بسیار کوچک | اولین تجربه پول واقعی |
| میکرو / مینی | واقعی | از حدود 5 تا 100 دلار | بدون کمیسیون، اسپرد متوسط | 0.01 لات | مبتدی با سرمایه کم |
| استاندارد | واقعی | از حدود 10 تا 500 دلار | اغلب بدون کمیسیون با اسپرد بالاتر؛ در برخی بروکرها با کمیسیون | 0.01 لات | معامله گر با ثبات نسبی |
| ECN / Raw / Zero | واقعی | معمولا 100 تا چند هزار دلار | اسپرد بسیار پایین + کمیسیون ثابت | 0.01 لات | حرفه ای ها و استراتژی های حساس به هزینه |
برای درک بهتر ریسک هر حساب، یک مرجع عددی ساده به خاطر بسپارید: در حساب های دلاری، هر پیپ حرکت EURUSD در حجم 0.01 لات حدود 0.1 دلار، در 0.1 لات حدود 1 دلار و در 1 لات حدود 10 دلار ارزش دارد. در حساب سنت همین ارزش ها تقریبا صد برابر کوچک تر می شوند و به همین دلیل زیان های دوره یادگیری در آن تقریبا بی اثر است.
حساب دمو؛ کارکرد و محدودیت ها
حساب دمو یک محیط شبیه سازی شده با پول مجازی است و بهترین نقطه شروع برای هر مبتدی محسوب می شود. در دمو یاد می گیرید سفارش ثبت کنید، حد سود و حد ضرر بگذارید، حجم را درست انتخاب کنید و استراتژی خود را بدون هزینه تست کنید. تقریبا همه بروکرهای شناخته شده حساب دمو رایگان دارند؛ اگر هنوز بروکری انتخاب نکرده اید، فهرست بهترین بروکر برای حساب دمو نقطه شروع خوبی است.
اما دمو دو محدودیت جدی دارد که در ادامه مقاله مفصل به آن می پردازیم: اجرای سفارش در آن کاملا مشابه بازار واقعی نیست و مهم تر از آن، هیچ فشار روانی واقعی ندارد. به همین دلیل دمو فقط «مرحله اول» است، نه محل ماندن.
حساب سنت، نانو و میکرو؛ تفاوت نام ها و محدودیت های پنهان
این سه نام گاهی به جای هم استفاده می شوند و همین موضوع یکی از ابهام های رایج برای معامله گران تازه کار است. تعریف رایج تر چنین است: در حساب مینی هر لات 10,000 واحد و در حساب میکرو هر لات 1,000 واحد ارز پایه است. حساب سنتی فارکس اما منطق متفاوتی دارد: موجودی به جای دلار به سنت نمایش داده می شود؛ یعنی واریز 50 دلاری شما در پلتفرم به شکل 5,000 سنت دیده می شود و ارزش هر پیپ نیز به همان نسبت کوچک می شود. برخی بروکرها به همین مدل، حساب نانو هم می گویند.
نتیجه عملی هر سه مدل یکی است: امکان معامله واقعی با ریسک دلاری بسیار کوچک. به همین دلیل این حساب ها بهترین محیط برای تمرین مدیریت ریسک با پول واقعی هستند.
با این حال، حساب های سنت محدودیت هایی دارند که معمولا کمتر گفته می شود: در بسیاری از بروکرها تعداد نمادهای قابل معامله در آن ها محدودتر است و ممکن است سهام یا ارز دیجیتال در دسترس نباشد؛ اسپرد آن ها اغلب از حساب استاندارد همان بروکر بالاتر است؛ و برخی بروکرها برای حجم یا موجودی این حساب ها سقف تعیین می کنند. پیش از واریز، مشخصات کامل حساب را در سایت بروکر بررسی کنید.
حساب استاندارد؛ و پاسخ به یک سوال پرتکرار
حساب استاندارد رایج ترین نوع حساب واقعی است: هر لات آن 100,000 واحد ارز پایه است، تقریبا همه نمادها در آن در دسترس اند و شرایط آن نقطه تعادل میان هزینه و سادگی است. این حساب برای معامله گری مناسب است که دوره یادگیری را در حساب کوچک گذرانده و حالا سرمایه و ثبات کافی برای معامله با ارزش پیپ بزرگ تر دارد.
اما آیا حساب استاندارد کمیسیون دارد؟ پاسخ قطعی وجود ندارد، چون این موضوع کاملا به بروکر بستگی دارد. در بسیاری از بروکرها حساب استاندارد بدون کمیسیون است و هزینه فقط در اسپرد لحاظ می شود؛ در برخی دیگر، همین حساب کمیسیون ثابت به ازای هر لات دارد. اگر در منابع مختلف پاسخ های متناقض دیده اید، دلیلش همین تفاوت سیاست بروکرهاست، نه اشتباه بودن یکی از منابع.
حساب ECN و Raw؛ چرا فعلا برای شما نیست
حساب های ECN و Raw (که برخی بروکرها با نام هایی مانند Zero یا Pro عرضه می کنند) اسپرد بسیار فشرده، اجرای سریع و کمیسیون ثابت دارند. این ترکیب برای اسکالپرها و معامله گران پرتعداد جذاب است، اما برای مبتدی معمولا انتخاب درستی نیست: حداقل واریز آن ها بالاتر است، ساختار هزینه آن ها بدون تسلط بر محاسبه کمیسیون گمراه کننده می شود و مزیت اصلی آن ها یعنی هزینه پایین، فقط برای کسی معنا دارد که حجم معاملاتی قابل توجهی دارد.
قاعده ساده این است: ECN را زمانی انتخاب کنید که هزینه معاملات، عامل محدودکننده سود شما شده باشد؛ نه زمانی که هنوز در حال یادگیری ورود و خروج هستید.
حساب STP؛ تفاوت با ECN به زبان ساده
در حساب های STP سفارش شما بدون دخالت میز معاملات بروکر، به تامین کنندگان نقدینگی ارسال می شود. تفاوت اصلی با ECN در جزئیات مسیر سفارش و ساختار هزینه است: در حساب های STP معمولا کمیسیون جداگانه ای دریافت نمی شود و هزینه در قالب اسپرد شناور لحاظ می شود. از نگاه یک مبتدی، رفتار عملی این حساب ها به حساب استاندارد نزدیک است و لازم نیست در ابتدای مسیر درگیر جزئیات فنی این تفاوت شوید.
دمو یا حساب سنت؟ مقایسه واقعی برای شروع
این مهم ترین دوراهی مبتدیان است و پاسخ درست، انتخاب یکی از این دو نیست؛ ترکیب هر دو به ترتیب است.
دمو برای یادگیری مکانیک معامله بی رقیب است، اما دو ضعف ساختاری دارد. اول اینکه اجرای سفارش در دمو با حساب واقعی یکسان نیست؛ در حساب واقعی پدیده هایی مانند اسلیپیج و تاخیر اجرا وجود دارد که در محیط شبیه سازی شده یا دیده نمی شوند یا کمرنگ ترند. دوم و مهم تر اینکه پول مجازی، هیجان واقعی نمی سازد. بسیاری از معامله گران در دمو منظم و منطقی معامله می کنند، اما با ورود پول واقعی، همان استراتژی را نمی توانند اجرا کنند. ماندن طولانی در دمو حتی می تواند این توهم را تقویت کند که «آماده اید»، در حالی که مهارت مدیریت هیجان هنوز ساخته نشده است.
حساب سنت دقیقا همین خلا را پر می کند: پول واقعی است، ترس و طمع واقعی است، اما ابعاد زیان آن قدر کوچک است که اشتباه های دوره یادگیری فاجعه نمی سازند. ضعف آن هم روشن است: با حساب سنت نمی توان انتظار درآمد معنادار داشت و اسپرد و امکانات آن معمولا از حساب های اصلی ضعیف تر است. این حساب محل یادگیری است، نه مقصد.
یک سناریوی فرضی نشان می دهد چرا شروع مستقیم با حساب استاندارد و سرمایه کم منطقی نیست. فرض کنید 100 دلار سرمایه دارید و می خواهید قانون ریسک 1 تا 2 درصد را رعایت کنید؛ یعنی حداکثر زیان هر معامله باید حدود 1 تا 2 دلار باشد. در حساب استاندارد، کوچک ترین حجم مجاز معمولا 0.01 لات است که در EURUSD هر پیپ آن حدود 0.1 دلار ارزش دارد. اگر حد سود و حد ضرر منطقی معامله شما 30 پیپ فاصله داشته باشد، ریسک آن معامله 3 دلار یعنی 3 درصد حساب می شود؛ بیشتر از سقف مجاز، آن هم با کمترین حجم ممکن. عملا یا باید قانون ریسک را بشکنید یا حد ضرر را به شکل غیرمنطقی کوتاه کنید. همین معامله در حساب سنت با ریسکی در حد چند سنت قابل اجراست و به شما اجازه می دهد ساختار درست معامله را بدون فشار حفظ کنید.
جمع بندی این بخش: دمو برای یادگیری ابزار، سنت برای یادگیری خود. هیچ کدام را حذف نکنید و در هیچ کدام بیش از حد نمانید.
نقشه راه ارتقا: از دمو تا استاندارد با چک لیست قابل سنجش
پرتکرارترین سوال مبتدیان این است که «کی به حساب واقعی بروم؟». پاسخ درست، یک تاریخ مشخص نیست؛ مجموعه ای از شرط هاست که باید آن ها را مانند یک قرارداد شخصی، از قبل مکتوب کنید. معیارهای زیر پیشنهادی و قابل تنظیم اند، نه قانون عمومی بازار.
خروج از دمو به حساب سنت، وقتی که:
یک تریدینگ پلن مکتوب دارید که نقطه ورود، حد ضرر، حد سود و حجم را مشخص می کند.
حداقل حدود 20 تا 30 معامله بر اساس همان پلن در دمو ثبت کرده اید و همه را در یک ژورنال معاملاتی نوشته اید.
با پلتفرم آن قدر راحت هستید که ثبت سفارش و تنظیم حد ضرر برایتان بدون خطا و تردید انجام می شود.
توجه کنید که سود ده بودن دمو، شرط اصلی نیست؛ ثبات در اجرای پلن مهم تر از نتیجه چند معامله است. در سمت مقابل، ماندن بیش از حدود سه ماه در دمو هم معمولا توصیه نمی شود؛ پس از تسلط بر ابزار، ادامه دمو چیزی به مهارت واقعی شما اضافه نمی کند.
خروج از سنت به حساب استاندارد، وقتی که:
حداقل 2 تا 3 ماه با پول واقعی کوچک معامله کرده اید و در این مدت به پلن خود پایبند بوده اید.
حداکثر افت سرمایه شما در این دوره کنترل شده بوده و بعد از زیان ها، حجم را از روی خشم یا جبران افزایش نداده اید.
منحنی نتایج شما، حتی اگر سود بزرگی ندارد، نشان دهنده اجرای منظم است نه معاملات پراکنده و احساسی.
در حساب سنت یک دام روانی مشخص وجود دارد: طمع. چون اعداد کوچک اند، وسوسه افزایش ناگهانی حجم یا لوریج زیاد است. هدف این مرحله سود نیست؛ ساختن عادت هاست. بخش بزرگی از شکست های سال اول، تکرار همان اشتباه معامله گران تازه کار است که در همین مرحله قابل پیشگیری بود. اگر می بینید در حساب واقعی کوچک هم کنترل هیجان برایتان دشوار است، پیش از افزایش سرمایه، روی روانشناسی معامله گری کار کنید؛ افزایش حجم، مشکل روانی را بزرگ تر می کند، نه حل.
اگر وقت یا تمایل به ترید مستقیم ندارید: اسلامی، PAMM و کپی تریدینگ
بخشی از کاربران این سوال، دنبال حساب برای معامله شخصی نیستند یا شرایط خاصی دارند. سه گزینه زیر برای همین موقعیت هاست.
حساب اسلامی (بدون سواپ): در این حساب ها بابت باز ماندن معامله در طول شب، سواپ دریافت یا پرداخت نمی شود. این گزینه برای معامله گران مسلمان و همچنین کسانی که معاملات چندروزه نگه می دارند طراحی شده است. اما به یک نکته دقت کنید: بروکرها این حساب را به شکل های متفاوتی اجرا می کنند. برخی به جای سواپ، کارمزد ثابت روزانه می گیرند و برخی دیگر معافیت سواپ را فقط برای مدت محدودی اعمال می کنند. پیش از افتتاح، شرایط دقیق سواپ فری بودن را در قوانین همان بروکر بخوانید.
حساب PAMM و کپی تریدینگ: اگر به بازار علاقه دارید اما وقت یا مهارت معامله مستقیم را ندارید، در حساب پم سرمایه شما توسط یک معامله گر دیگر مدیریت می شود و در کپی تریدینگ معاملات یک تریدر به صورت خودکار در حساب شما تکرار می شود. هر دو مدل، ریسک مهمی دارند: عملکرد گذشته مدیر یا تریدر، تضمینی برای آینده نیست و آمار درخشان کوتاه مدت می تواند نتیجه ریسک های پنهان باشد. سابقه بلندمدت، میزان افت سرمایه و منطق معاملاتی فرد را بررسی کنید، نه فقط درصد سود او را.
پراپ تریدینگ؛ گزینه ای برای بعد، نه برای شروع: در پراپ تریدینگ با سرمایه یک شرکت معامله می کنید و برای دریافت آن باید از چالش های ارزیابی عبور کنید. این مسیر برای معامله گری منطقی است که سوددهی باثبات خود را روی حساب شخصی اثبات کرده و حالا به سرمایه بیشتر نیاز دارد. ورود مبتدی به چالش پراپ معمولا فقط هزینه شرکت در چالش را می سوزاند؛ چون مشکل اصلی او سرمایه نیست، مهارت است.
دام ها و خط قرمزها برای مبتدیان
چند خطر مشخص وجود دارد که بیشتر از خود انتخاب حساب، سرمایه مبتدیان را تهدید می کند.
لوریج های افراطی: برخی حساب های سنت و میکرو با لوریج های بسیار بالا، حتی تا 1:1000، عرضه می شوند. لوریج بالا در کنار حساب کوچک، ترکیب خطرناکی است؛ چون به شما اجازه می دهد حجمی بسیار بزرگ تر از توان حساب باز کنید و چند ده پیپ حرکت خلاف جهت، حساب را به آستانه کال مارجین برساند. در دسترس بودن لوریج بالا به معنای درست بودن استفاده از آن نیست.
رگوله ضعیف برخی بروکرها: بخشی از بروکرهایی که حساب های بسیار کوچک با شرایط اغواکننده ارائه می دهند، در حوزه های نظارتی سخت گیرانه رگوله نشده اند. پیش از واریز، وضعیت مجوز بروکر، سابقه برداشت کاربران و شفافیت قوانین آن را بررسی کنید؛ حساب خوب در بروکر غیرقابل اعتماد، ارزشی ندارد.
بونوس های فریبنده: بونوس های واریز معمولا با شرایط حجم معامله گره خورده اند و می توانند مبتدی را به معامله بیش از حد سوق دهند. بونوس را هیچ وقت معیار انتخاب حساب قرار ندهید؛ اول شرایط معاملاتی و اعتبار بروکر، بعد مشوق ها.
نام های تجاری گمراه کننده: نام هایی مانند Pro، VIP یا Premium استاندارد مشترکی بین بروکرها ندارند. دو حساب با نام یکسان می توانند شرایط کاملا متفاوتی داشته باشند. همیشه جدول مشخصات را مقایسه کنید، نه عنوان حساب را.
وعده سود: هر حساب، سیگنال یا خدماتی که با وعده سود مشخص و قطعی معرفی می شود، یک هشدار جدی است. بازار فارکس ماهیت احتمالاتی دارد و هیچ نوع حسابی نتیجه معاملات را تضمین نمی کند.
جمع بندی: انتخاب پیشنهادی بر اساس سه سناریو
اگر بخواهید همین امروز تصمیم بگیرید، سه سناریوی رایج را ببینید. مبنای این پیشنهادها، امکان رعایت ریسک 1 تا 2 درصد در هر معامله است، نه صرفا حداقل واریز بروکرها. برای جزئیات بیشتر درباره سرمایه شروع، مقاله حداقل سرمایه برای ورود به فارکس را بخوانید.
سرمایه کمتر از حدود 50 دلار: حساب سنت تنها گزینه ای است که با آن می توان هم زمان پول واقعی را تجربه کرد و هم مدیریت سرمایه را واقعا رعایت کرد. هدف این مرحله یادگیری است؛ انتظار درآمد از این سطح سرمایه واقع بینانه نیست.
سرمایه حدود 50 تا 500 دلار: حساب میکرو یا سنت با حجم های کمی بزرگ تر انتخاب منطقی است. در بخش بالایی این بازه، حساب استاندارد با حجم 0.01 لات هم قابل استفاده می شود، به شرط آنکه حد ضررهای شما جای کافی برای رعایت سقف ریسک باقی بگذارند.
سرمایه بالای 500 دلار به همراه سابقه اجرای منظم پلن: حساب استاندارد گزینه اصلی است و اگر استراتژی شما پرتعداد و حساس به هزینه است، مقایسه آن با حساب های ECN یا Raw ارزش بررسی دارد. در این سطح، انتخاب بروکر به اندازه انتخاب حساب مهم است؛ پیش از تصمیم نهایی، مراحل ثبت نام و افتتاح حساب در فارکس و شرایط چند بروکر معتبر را با هم مقایسه کنید.
اصل نهایی را فراموش نکنید: بهترین حساب، حسابی است که اجازه می دهد اشتباه های دوره یادگیری، ارزان تمام شوند.